Sakaryaspor’un İstanbulspor karşısında sahadan 2-2’lik beraberlikle ayrıldığı akşam, skor tabelasından çok daha fazlası kazındı hafızalara. Çünkü o son düdükle birlikte sahada oynanan futbolun ötesine geçen bir tablo vardı: Tribünlerden yükselen, biriken öfkenin ve hayal kırıklığının sesi…
Maçın son bölümlerinde taraftarın sabrı taştı. Sezon boyunca biriken kırgınlıklar, yanlışlar ve beklentilerin karşılanmaması, 90 dakikanın son anlarında adeta patladı. Tribünlerden yükselen “Yusuf başkan ne yaptın ne ettin takımı düşürdün, bu millet sizi unutmayacak bilesiniz” sözleri, yalnızca bir tepki değil; bir hesabın, bir sorgulamanın ifadesiydi.
Sakaryaspor gibi köklü bir camiada, taraftarın sesi sıradan bir tezahürat değildir. O ses, şehrin ruhudur. Yeri gelir destek olur, yeri gelir uyarı… Ama en önemlisi, her zaman bir hafızası vardır. Dün alkışlayan o tribünler, bugün neden protesto ediyorsa, bunun iyi okunması gerekir.
Bu tepkiyi yalnızca bir maçın sonucu ile açıklamak mümkün değil. Sahadaki puan kayıpları, yönetimsel tercihlerin tartışılması, transfer politikaları ve sezonun genel gidişatı… Hepsi üst üste geldiğinde, taraftarın sabır sınırı da kaçınılmaz olarak aşılmış görünüyor.
Futbol sadece sahada oynanan bir oyun değil; aynı zamanda güven meselesidir. Taraftar, yönetime ve takıma inanmak ister. Ancak bu inanç zedelendiğinde, yerini sorgulama alır. İşte Sakarya’da yaşanan tam olarak bu: Bir sorgulama, bir hesap sorma hali.
Şimdi asıl soru şu: Bu ses duyulacak mı?
Çünkü tribünlerin verdiği mesaj çok net. Bu şehir, takımına sahip çıkar ama aynı zamanda yanlış gördüğünü de açıkça dile getirir. Unutmaz… Ne yapılanı, ne de yapılmayanı.
Sakaryaspor’un önünde hâlâ bir yol var. Ama bu yol, yalnızca puanlarla değil; güvenin yeniden inşasıyla aşılabilir. Aksi halde tribünden yükselen o cümle, sadece bir anlık öfke değil, uzun süre yankılanacak bir hatırlatma olarak kalacaktır:
“Bu millet sizi unutmayacak.”
