Hikmet Metin Çavdar/Siyasetin görünmeyen yüzü çoğu zaman kürsülerde söylenen büyük sözlerden değil, insanın içine attığı kırgınlıklardan anlaşılır. Çünkü siyaset sadece seçim kazanmak, makam elde etmek ya da güç sahibi olmak değildir. Aynı zamanda dışlanınca ne yaptığınız, kırılınca nasıl davrandığınız ve sizi görmezden gelenlere karşı hangi tavrı aldığınızın da sınandığı bir alandır.
İşte Sapanca Belediye Başkanı Nihat Arda Şahin’in Demokrasi Meydanı’nda yaptığı konuşma tam da bu yüzden sıradan bir siyasi açıklama olmaktan çıktı. O konuşma, yalnızca bir belediye başkanının serzenişi değil; Sakarya siyasetinde uzun süre konuşulacak bir duruşun, bir kırgınlığın ve belki de bir siyasi olgunluk dersinin ifadesi oldu.
Şahin’in sözlerini dikkat çekici yapan sadece kullandığı cümleler değildi. O sözlerin arkasında yatan siyasi gerçeklikti.
Bugün Sakarya’da CHP adına seçilmiş tek belediye başkanı olarak görev yapan bir isimden söz ediyoruz. Türkiye’nin siyasi gerçekliği düşünüldüğünde, özellikle Sakarya gibi uzun yıllardır farklı siyasi eğilimlerin güçlü olduğu bir kentte belediye kazanmak kolay bir başarı değildir. Bu başarı yalnızca bir kişinin değil, bir örgütün emeğini, sahadaki mücadelesini ve toplumla kurulan güven ilişkisini temsil eder. Fakat çoğu zaman siyasetin en sert sınavı seçimden sonra başlar.
Tam da burada Şahin’in konuşmasının altını dolduran esas mesele ortaya çıkıyor.
Kendi ifadeleriyle, belediye başkanlığı seçim zaferinden yalnızca bir yıl sonra ne il delegesi seçilmiş ne de kurultay delegeleri listesine dahil edilmiş. Açık konuşmak gerekirse bu durum, siyasette emek veren birçok kişinin kendine sorduğu o tanıdık soruyu akla getiriyor: “Başarı yetmiyor mu?”
Bir şehirde partinin tek belediyesini kazandırmış bir isim neden karar mekanizmalarının dışında tutulur? Bu sadece bir tercih midir, yoksa parti içi dengelerin sonucu mudur?
Siyaseti yakından takip edenler bilir; Türkiye’de partilerin en sancılı alanlarından biri çoğu zaman örgüt içi mücadelelerdir. Seçim meydanlarında birlik görüntüsü veren yapılar, kongre süreçlerinde farklı hesaplaşmaların sahnesine dönüşebilir. Delegelikler, listeler, örgüt dengeleri, ekip mücadeleleri… Bazen sandıkta başarı getiren isimler bile bu denklemin dışında kalabilir.
İşte Nihat Arda Şahin’in konuşmasını önemli yapan nokta burada başlıyor.
Çünkü o kürsüde sadece bir kırgınlık anlatılmadı. Aynı zamanda siyasette çok az rastlanan bir tavır sergilendi.
“Üzüldüm mü? Üzüldüm. İnsan kırılıyor mu? Kırılıyor. Ancak beni il delegesi yapmayan örgütleri de, kurultay delegesi yapmayan yönetimleri de savunmak için ayaktayım” cümlesi, aslında günümüz siyasetinin ezberini bozan bir yaklaşımın özeti oldu.
Çünkü bugünün siyasetinde insanlar çoğu zaman iki uçtan birine savruluyor: Ya sessizce küskünleşip kenara çekiliyor ya da ilk kırgınlıkta büyük kopuşların içine giriyor. Hele ki sosyal medyanın etkisiyle kırgınlıklar anında sert açıklamalara, ağır eleştirilere ve kamplaşmalara dönüşebiliyor.
Oysa burada farklı bir tablo var.
Bir belediye başkanı çıkıp açıkça “Kırıldım” diyor. Kendisini dışlandığını düşündüğü bir süreci anlatıyor. Fakat aynı anda partisinin seçilmiş yönetimine sahip çıkma sorumluluğunu da terk etmiyor. İşte tam bu noktada konuşma, bireysel bir sitem olmaktan çıkıp siyasi bir mesaja dönüşüyor.
Belki de Şahin’in vermek istediği temel mesaj şuydu: “Kırgın olabilirim ama mücadeleyi kişisel hesabın önüne koyuyorum.”
Bu sözlerin CHP örgütü açısından da dikkatle okunması gerekiyor. Çünkü sahada başarı getiren isimlerle örgüt arasındaki ilişki her siyasi partinin geleceğini belirleyen önemli bir unsurdur. Belediye başkanları yalnızca seçilmiş yöneticiler değildir; aynı zamanda partinin vitrinidir, toplumla kurduğu bağın temsilcisidir. Eğer başarı gösteren kadrolar kendilerini dışlanmış hissederse bunun uzun vadeli etkileri olabilir.
Ancak burada suçu tek bir tarafa yüklemek de kolaycılık olur. Siyaset kişisel kırgınlıkların büyütüldüğü değil, ortak hedeflerin öne çıkarıldığı bir alan olmak zorunda. Belki de bu nedenle Şahin’in tavrı ayrıca önem taşıyor. Çünkü o konuşmada “Ben kırıldım, o halde mücadele etmiyorum” anlayışı değil; “Ben kırıldım ama partime sırtımı dönmüyorum” yaklaşımı vardı.
Bu, siyasette kolay rastlanan bir tavır değildir.
Demokrasi Meydanı’nda söylenen o birkaç cümle aslında siyasetin özüne dair önemli bir tartışmayı yeniden açtı: Parti aidiyeti nedir? Vefa ne kadar önemlidir? Emek nasıl korunmalıdır? Ve en önemlisi, bir insan kırıldığında yine aynı mücadelede kalabiliyorsa bunun kıymeti yeterince biliniyor mu?
Siyasette herkes alkış alırken güçlü görünür. Asıl karakter, insan kendini yalnız hissettiğinde ortaya çıkar. Çünkü gerçek sadakat çoğu zaman kazanırken değil, kırılmışken belli olur.
Nihat Arda Şahin’in o konuşması tam da bu yüzden sadece bir meydan konuşması olarak kalmadı. O sözler, Sakarya siyasetinin hafızasına “kırgınlığın içinden gelen sadakat” olarak not düşüldü.
Belki de günün sonunda herkesin kendine sorması gereken soru şu:
Bir insan size rağmen değil, size kırgın olmasına rağmen yanınızda duruyorsa, onun verdiği mesaj gerçekten duyuluyor mu?
