Bolu Belediye başkanı Tanju Özcan’ın, bolu kamuoyuna yaptığı açıklama, yalnızca bir belediye başkanının hukuki sürecine dair değildir. Aslında mesele, toplumun en hassas damarlarından birine, eğitime destek ve dayanışma kültürüne dokunmaktadır.
BOLSEV Vakfı üzerinden toplanan bağışların 528 öğrenciye burs olarak ulaştırıldığı ifade ediliyor. Eğer ortada gerçekten ihtiyaç sahibi gençlere uzanan bir yardım eli varsa, bu tabloyu değerlendirirken hukukun soğuk dili kadar vicdanın sıcak terazisini de devreye sokmak gerekir.
Elbette hukuk devleti ilkesinin gereği olarak her iddia araştırılır, her süreç işletilir. Kimse “soruşturma yapılmasın” diyemez. Ancak burada kamuoyunun zihnini meşgul eden asıl soru şudur:
Eğitime sağlanan bir destek, hangi şartlarda suç şüphesi doğurur?
Toplum, özellikle ekonomik zorlukların arttığı bir dönemde, öğrencilerin omzundaki yükü hafifletecek her adımı kıymetli görüyor. Aileler çocuklarını üniversiteye gönderebilmek için büyük fedakârlıklar yaparken, burs desteği çoğu zaman bir gencin eğitim hayatına devam edip edemeyeceğini belirleyen kritik bir unsur oluyor.
Bu nedenle 528 öğrencinin adının geçtiği bir dosyada, mesele sadece bir belediye başkanının gözaltı süreci değildir. Mesele, kamuoyunda oluşan algıdır. İnsanlar şunu sorguluyor:
“İyilik yapmanın da bedeli mi olur?”
Elbette hukuk, niyet üzerinden değil somut deliller üzerinden konuşur. Ancak siyaset de sadece prosedürle değil, toplum psikolojisiyle ilgilidir. Gözaltı gibi ağır bir tedbir söz konusu olduğunda, bunun toplumsal etkisi iyi hesaplanmalıdır. Çünkü atılan her adım, sadece bir kişiyi değil, o bursu alan 528 öğrenciyi ve onların ailelerini de doğrudan etkiler.
Burada iki temel hassasiyet öne çıkıyor:
Birincisi, kamu kaynakları ve bağış süreçlerinde şeffaflık vazgeçilmezdir. Eğer bir eksiklik ya da usulsüzlük varsa, bunun ortaya çıkarılması da kamu yararınadır.
İkincisi ise, eğitime destek veren mekanizmaların zan altında bırakılmasının, toplumdaki dayanışma ruhunu zedeleme riskidir. İnsanlar bağış yaparken “yarın başıma iş gelir mi?” endişesine kapılırsa, bundan en büyük zararı yine öğrenciler görür.
Sonuç olarak bu mesele, bir siyasi tartışmanın ötesine taşınmıştır. Hukuki süreç kendi mecrasında ilerleyecektir. Ancak kamuoyunun vicdanında oluşan soru işaretlerini gidermek, şeffaf ve açık bir iletişimle mümkündür.
Çünkü adalet sadece tecelli etmekle kalmamalı, görünür de olmalıdır.
Ve en önemlisi, gençlerin umudu hiçbir siyasi ya da hukuki tartışmanın gölgesinde kalmamalıdır.
528 Gencin Umudu Üzerinden Siyaset Yapmayın
Bolu’da BOLSEV Vakfı üzerinden toplanan ve 528 öğrenciye burs olarak ulaştırıldığı belirtilen bağışlar gerekçe gösterilerek uygulanan gözaltı işlemi, yalnızca bir adli süreç değildir. Bu tablo, vicdanlarda ciddi bir sarsıntı yaratmıştır.
Çünkü burada adı geçen şey para değil;
Bir gencin harçlığı, bir öğrencinin kira umudu, bir annenin “okuyabilecek mi?” diye ettiği duadır.
Eğer gerçekten 528 öğrenciye ulaşmış bir burs desteğinden söz ediyorsak, bunun kriminal bir zemine çekilmesi toplumda doğal olarak tepki doğurur. Elbette hukuk işletilir, elbette her iddia incelenir. Ancak gözaltı gibi ağır bir tedbir söz konusu olduğunda, bunun toplumsal karşılığı da hesaba katılmalıdır.
Bugün insanlar şunu soruyor:
“Eğitime destek vermek ne zamandan beri şüpheli bir faaliyet oldu?”
Ekonomik darboğazın derinleştiği, gençlerin gelecek kaygısının arttığı bir dönemde, burs meselesi siyasetin en hassas alanlarından biridir. 528 öğrenci… Bu sayı istatistik değildir. 528 ayrı hayat, 528 ayrı hikâye, 528 ayrı umut demektir.
Eğer ortada usulsüzlük varsa, hukuk gereğini yapar. Kimse hukukun üstünde değildir. Ancak soruşturma ile cezalandırma arasındaki çizgi bulanıklaşırsa, işte o zaman asıl zarar gören adalet duygusu olur. Toplumun hafızasında şu algı yer eder: “Birine mesaj verilmek isteniyorsa, bunun yolu gençlerin umudu üzerinden mi geçiyor?”
Siyaset serttir. Rekabet acımasızdır. Ama gençlerin eğitimi, günlük siyasi hesapların üstünde tutulmalıdır. Çünkü burs alan bir öğrenci için bu tartışmaların adı politika değil; geçim meselesidir, gelecek meselesidir.
Adalet, yalnızca kanun maddeleriyle değil; ölçü, orantı ve kamu vicdanıyla da anlam kazanır. Eğer bir uygulama, toplumun geniş kesimlerinde “bu kadarına gerek var mıydı?” sorusunu doğuruyorsa, orada sadece hukuki değil, siyasi bir problem de vardır.
Son söz şudur:
Gençlerin umudu, hiçbir siyasi mücadelenin aparatı olmamalıdır.
Çünkü bir ülkenin geleceği, 528 öğrencinin gözündeki ışıktan daha kıymetli hiçbir hesapla ölçülemez.
