Oldum diyemiyorum…
Oldum mu acaba?
Ya da oldun mu?
Mesela insan olmak…
Üslup, insanın kimliğidir.
Üslubun oldu mu?
Hadi, oldu diyelim…
Peki, sen üslubuna uygun oldun mu?
Ben oldum diyemem.
Daha aşacağım çok yolum var.
Hayat denen fırında hâlâ yanıyorum.
Mevlâna’nın sözü misali;
Ham oldum, yandım, piştim…
Ben yanmaya devam ederken,
Sen hamlıktan yanmaya geçemeyen dost…
Varlığın bir damla…
Ne bu kibir, ne bu tavır?
Dön bir bak geçmişine.
Dünyaya gelişin küçücük,
Dünyadan gidişin iki metrekarelik bir yer…
Ben geçerken bu dünyadan,
“Oldum” demek kimliğime yakışmaz.
Üslubum yanmaktır,
Yana yana, ölene kadar pişmektir.
İnsan olmalı, dost olmalı…
Ama dost oldun mu acaba?
Saygıda kusur etmeyen,
Kırmadan, incitmeden var olabilen,
Hamlığını kibirle örten değil,
Yanarak olgunlaşan insan olmalı dost dediğin.
Çünkü insan olmak, oldum demek değil;
Ömrün boyunca eksiklerini görüp
Kendini yeniden yoğurabilmektir.
Ben hâlâ yanıyorum…
Çünkü pişmenin sonu yok;
İnsan, insan kalabildiği kadar insandır.
Tuğba Tunçer
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.















Okurken insanın kendine de dönüp bakmasını sağlayan, güzel ve anlamlı bir şiir olmuş. Hepimizin öğreneceği, aşacağı, pişeceği bir şeyler var bu hayatta. Bence insanı güzel yapan da hiçbir zaman “Ben oldum” dememesi. Özellikle kibir ve tevazu üzerine söyledikleriniz çok yerinde. Keşke herkes biraz kendini sorgulasa, biraz da karşısındakini kırmadan yaşamayı öğrense. Yüreğinize sağlık. Çok güzel anlatmışsınız, kaleminiz daim olsun.