Sevgili Okuyucularım,
Hayatımız boyunca nice sevdalara şahit oluruz; belki bizler de yaşarız ya da yaşamışızdır. Bana göre en güzel sevda, birbirine emek vererek, en güzel zamanlarda olduğu kadar zor zamanlarda da birbirinin yanında durarak, hayatın güçlüklerini el ele aşıp birlikte yol almaktır. Naçizane fikrim budur.
Yaşanmamış Sevda adlı şiirimde ise hayallerle gerçekler arasında sıkışıp kalan bir sevdayı anlatmaya çalıştım. Biraz duygusal, biraz kırgın; yaşanması istenen ama bir türlü yaşanamayan, hayallerde var olup gerçeğe dönüşemeyen bir sevdayı…
Hayat bu… Siz bir hayat hayal edersiniz, hayat size bambaşka yollar, bambaşka hikâyeler sunar. Bazen bütün kalbinizle istediğiniz bir şey, yalnızca hayallerinizde kalır.
Dileğim odur ki hepiniz hayallerinizdeki gibi, yüreğinizi yormayan, huzur veren, güven duyabileceğiniz ve karşılıklı emekle güzelleşen sevdalara denk gelesiniz.
Sevgilerimle, saygılarımla.
Tuğba Tunçer
YAŞANMAMIŞ SEVDA
İkimize ait bir hayat hayal etmiştim;
sade, durgun, telaşsız…
Sen ve ben,
el ele…
Yaşanması mümkünken,
gurura yenilen bir sevda.
Hâlâ özlemi var içimde
senli sabahların;
acı kahve kokusunun,
benim limonlu çayımın
kahveyle buluşmasının…
Bir de yaşayamadığımız,
hayal olarak kalan hayatımız var bende.
İlk kez sevdim seni,
biliyor musun?
Güvendim sana,
her şeye rağmen…
Bütün olumsuzluklarına rağmen
inandım sana.
Aşk değildi belki;
belki de yorgun kalbimin
seni seçmesiydi…
Bir ömürlük sevdaya
talipti kalbim.
İkimize ait bir hayat hayal etmiştim;
benli, senli zamanlarda
ömürlük bir sevda…
Ben vardım,
sen hayal olarak kaldın.
Şimdi sabahları
acı kahve kokusu
limonlu çayıma karışmayacak.
Gecelerin hayaline
kadeh kaldıracağım.
Ve sen bende bir hayalken,
ben sende hiç var olmadan
eksilip gideceğim…
Yaşanması mümkünken,
yaşanamayan bir sevdaya
ömrümden bir parça bırakacağım.
Tuğba Tunçer
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Bazı sevdalar yaşanmaz; insanın içinde bir ömür hayal olarak kalır. Şiirinizde de tam olarak o yarım kalmışlığın, güvenmenin ve gerçekleşmeyen bir hayatın sessiz hüznünü hissettim. Özellikle kahveyle limonlu çayın buluşamaması, yaşanamayan bir hayatın en güzel ve en acı simgesi olmuş. Yüreğinize sağlık; sade, içten ve çok dokunaklı…