TOPRAK

TOPRAK

Toprak neydi?

Toprak; vatandı,
bayraktı,
uğruna şehitler verdiğimiz,
kanlarıyla sulanmış koca bir yurdu.

Toprak;
anamızdı,
babamızdı,
evladımızdı.

İşte bu yüzdendir ki,
can bildiğimiz herkese
"Toprağım." deriz.

Çünkü toprak bizimdir,
vatan bizimdir;
toprağa duyduğumuz sevda da bizimdir.

Her "Toprağım." deyişimizde,
vatan aşkı bir kez daha filizlenir yüreğimizde;
aidiyetimiz kök salar derinlere,
sevdamız toprağa karışır.

Ve biliriz ki,
insanı insan yapan da,
vatanı vatan yapan da
o kutsal topraktır.

Tuğba Tunçer

TOPRAĞIM

"Toprağım..." derdi.

Can bildiği herkese,
"Toprağım." diye seslenirdi.

Peki, toprak neydi?

Toprak; vatandı,
bayraktı,
uğruna can veren şehitlerimizdi,
nice dökülen kandı.

Ve bilirdi ki toprak;
anaydı,
babaydı,
evlattı.

İşte bu yüzden,
can bildiklerine "Toprağım." derdi.

Tarlaya gider,
çiftçiyle tokalaşırdı.
Ellerini sıka sıka...

Bilirdi ki o eller,
toprak kokardı.

"Toprağım." derdi;
sanki toprağına dokunur gibi.

Okula gider,
öğretmene,
"Toprağım." derdi.

Çünkü o da topraktı;
yeni filizler yetiştiren,
sonra yetiştirdiği filizleri
özenle,
birer birer,
yurdun dört bir yanına serpiştiren.

Fırıncıya gider,
"Toprağım." derdi.

Bilirdi ki hamurla yoğrulan eller,
insanına ekmek pişirir,
toprağına hizmet ederdi.

Toprağın altına iner,
ışığın kendisi olan
madenci dostlarına
emeğini götürürdü.

"Toprağım." derdi.

Madenci,
gelen ekmeği
emekçi kardeşleriyle paylaşır;
toprak,
toprağa karışırdı.

Fabrikadaki işçi,
mahalledeki bakkal,
sanayideki tornacı,
küçük büyük tüm esnaflar...

Ve tüm emekçilere,
can bildiği herkese,
"Toprağım." derdi.

Çünkü bilirdi ki:

Toprak, vatanıydı.
Vatanındaki herkes ise
o toprağın bir parçasıydı.

"Toprağım." derdi;
geçmişine,
bugününe,
filizlenen geleceğine...

Ve her seslenişinde,
aynı sevdayı büyütürdü içinde:

Bir avuç toprak kadar mütevazı,
bir vatan kadar sonsuz.

Tuğba Tunçer