Bir siyasi hareketin gücü sadece seçim sonuçlarıyla ölçülmez. Asıl güç, halkın derdi konuşulduğunda ortaya çıkar. Bugün ise toplumun önemli bir kesiminde şu soru yankılanıyor: AK Parti’de hâlâ halk mı konuşuluyor, yoksa sadece siyaset mi?
Uzun yıllar boyunca AK Parti’nin en güçlü tarafı, sokağın sesini duymasıydı. Pazardaki vatandaşın derdi, emeklinin beklentisi, esnafın sıkıntısı siyasetin merkezindeydi. İnsanlar kendilerini görülmüş hissediyordu. Bu yüzden ak parti sadece bir parti değil, birçok insan için “kendinden bir ses” olmuştu.
Fakat bugün tablo değişiyor gibi görünüyor.
Televizyon ekranlarında, kürsülerde, sosyal medyada sürekli siyasi kavga dili hâkim. Muhalefetle tartışmalar, sert açıklamalar, suçlamalar ve karşılıklı gerilimler gündemin merkezine oturuyor. Ama vatandaşın gündemi başka…
Ekonomi konuşulmuyor.
Adalet konuşulmuyor.
Geçim derdi gerektiği kadar konuşulmuyor.
Market fiyatları, kira yükü, emeklinin maaşı, gençlerin gelecek kaygısı toplumun en büyük meselesi hâline gelmiş durumda.
Üniversite mezunu genç iş bulamıyor; bulan geleceğini göremiyor.
Emekliler yıllarca çalışmanın karşılığında huzur beklerken, ay sonunu hesaplamak zorunda kalıyor.
Asgari ücretli yaşam savaşı verirken, insanlar artık siyasi tartışmalardan çok mutfağındaki eksilmeyi konuşuyor.
Çünkü halkın gündemi nettir: Geçim.
Halk artık kavga izlemek istemiyor. İnsanlar öfke değil, çözüm duymak istiyor. Sert söylemler değil, güven veren adımlar görmek istiyor. “Kim haklı?” tartışmasından çok, “Kim benim hayatımı düzeltecek?” sorusuna cevap arıyor.
Peki bütün bunlara rağmen AK Parti’nin halkta karşılığı var mı?
Evet, hâlâ var. Bunu inkâr etmek gerçekçi olmaz. Özellikle yılların siyasi aidiyeti, hizmet siyaseti anlayışı ve istikrar beklentisi nedeniyle önemli bir seçmen kitlesi AK Parti’ye desteğini sürdürüyor. Ancak şu da açık: Bu destek artık eskisi kadar sorgusuz değil.
Vatandaş bugün daha çok dinlenmek istiyor.
Daha çok anlaşılmak istiyor.
Ve en önemlisi, geçim sıkıntısına gerçek çözümler görmek istiyor.
Siyasette halktan uzaklaşan hiçbir gündem uzun süre ayakta kalamaz. Eğer bir parti halkın sesini bırakıp yalnızca siyasi hesapların içine sıkışırsa, karşılığı zamanla zayıflar. Çünkü sandığa giden seçmen, önce cebine, sonra geleceğine, sonra da duyulup duyulmadığına bakar.
Belki de bugün sorulması gereken asıl soru şudur:
AK Parti halkın karşılığını mı kaybediyor, yoksa halkın sesini yeniden duymayı mı geciktiriyor?
Çünkü halkın gönlünde yer kazanmak da, kaybetmek de yüksek sesle değil; vatandaşın hayatına dokunmakla olur.
Peki ya Cumhuriyet Halk Partisi?
CHP’nin de özellikle son yıllarda yerel seçim başarılarıyla birlikte toplumda daha geniş bir karşılık bulduğu bir gerçek.
Özellikle büyükşehirlerde, genç seçmende ve değişim isteyen kesimlerde yükselen bir destek görüldü. Muhalefetin yalnızca eleştiren değil, yönetebilen bir alternatif olup olmadığı tartışması da bu süreçte daha görünür hâle geldi.
Ancak CHP açısından da önemli bir soru masada duruyor: Bu yükselen destek kalıcı mı, yoksa iktidara duyulan tepkinin geçici sonucu mu?
Çünkü halk sadece eleştiri duymak istemiyor; çözüm görmek istiyor. İnsanlar “Neye karşısınız?” sorusundan çok, “Neyi nasıl düzelteceksiniz?” sorusuna cevap arıyor.
CHP’nin halktaki karşılığını kalıcı hâle getirmesi için yalnızca muhalefet etmek değil; ekonomi, adalet, eğitim ve geçim konusunda güven veren bir yol haritasını daha güçlü anlatması gerekiyor.
Gerçek şu ki bugün Türkiye’de ne iktidarın desteği eskisi kadar otomatik, ne de muhalefetin yükselişi garanti.Halk artık slogan değil, sonuç istiyor.
Kavga değil, huzur istiyor.
Öfke değil, umut istiyor.
Ve belki de siyasetin tamamına verdiği en güçlü mesaj şu: “Beni dinleyeni, derdime çözüm üreteni desteklerim.”
Çünkü Türkiye’de siyasetin gerçek sahibi ne parti genel merkezleridir ne televizyon ekranları…
Son sözü yine halk söyler.
