TEVAFUK

BİZLİ YİRMİ SENE

Tevafuk, ilahi saatin çalışmasıdır. Bilinmeyen diyarlardan, birbirine denk düşecek iki gönlün buluşması için önüne çıkan tüm engelleri kaldırır. Ve zamanı geldiğinde, tevafuk saatini durdurur; karşılaşma, bir tesadüf gibi yaşanır.

Oysa bizli yirmi sene, Allah'ın kendi vaktinde gerçekleştirdiği bir tevafuktu.

TEVAFUK

Bambaşka diyarlarda,
Adı duyulmamış Mezopotamya’nın kalbinde;
Ben, yaşanmış onca seneyi heybeme koyup
Düştüm yollara...

Dağlar taşlarını çekti,
Nehirler sularını;
Yollar baş eğdi önümde.
Tevafuk, saatini durdurdu
Ve seninle kesişti yollarımız.

Elini uzattın, hiç tanımadan;
Ben elini tuttum.

“Evvelim değil ama ahirim olacaksın.” dedin.
(Neşet Ertaş'ın sözü)

Ürkek bir ceylandım;
Utandım...
Bir kez değil, bin kez utandım.

Yıllar, yıllar geçti ömrümüzden;
Nice fırtınalarda savrulduk,
Nice yollar bizi birbirimizden ayırdı.

Sen ilk günkü gibi kaldın,
Ben de sana dayandım.

Biz evvel olduk,
Ahir bizi bekler oldu.

Tevafuk, saati yeniden çalıştırdı;
Bizli yirmi sene...

Ben, senin vazgeçemediğin oldum;
Sen, benim dayanağım...

Tevafuk,
İlahi saatini yeniden çalıştırdı.
Beni sana, seni bana denk eyledi.

Meğer bazı yollar kavuşmak için uzarmış,
Bazı ömürler birbirini bulmak için yaşanırmış.

Biz birbirimizi tesadüfen bulmadık;
Birbirimize yazılmış iki ömrün
Vakti gelince buluşmasıydık.

Adına aşk dediler...
Oysa bizimkisi,
Allah'ın vaktinde gerçekleşen bir TEVAFUK'tu.

TUĞBA TUNÇER

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.