ŞİİRİN TA KENDİSİDİRLER

Şiirin Ta Kendisidirler…

Naçizane, kadınlarımıza ithafen yazdım bu şiirimi…

Gözlemlerimden, bana değen hayatlardan; kimi zaman bir dertleşmeden, kimi zaman hissettirdiklerinden, bir bakıştan, gülen yüzlerin ardına gizlenmiş hüzünlerden ve kendi iç dünyamdan yola çıktım.

Yılmadan her zorluğu göğüsleyen annelerimize, kız kardeşlerimize, kızlarımıza; kısacası yaşamın her alanına emekleriyle, sevgileriyle ve mücadeleleriyle değer katan tüm kadınlarımıza dair hissettiklerimi, kendimden de birer parça ve hayat tecrübelerimi katarak dizelere harmanlamaya çalıştım.

Şiirimi sizlerle paylaşırken, yüreğinize küçük de olsa bir dokunuş bırakabilmesini diliyorum.

Keyifle okumanız dileğiyle…

Saygılarımla…

ŞİİRİN TA KENDİSİDİRLER

Şiir yazan kadınlar vardır;

Sessizliğin içinden bile
İnce bir melodi söyleyen,
Narin bir tango adımı gibi,
Asil ve zarif yürüyen.

Bir de şiir yazmasalar bile,
Şiirlere hem konu,
Hem de şiirin ilhamı ta kendisi olan,

Kadınlar vardır;

Dünyaya hükmedercesine dimdik duran,
Huysuz, asi,
Haksızlığa boyun eğmeyen.
Gerektiğinde vurdumduymaz,
Zekâsıyla, cesaretiyle,
Hep bir adım önde olan.

Ama bir de yüreği vardır onların;

Minicik bir serçe kadar narin,
Bir o kadar savunmasız…
Görmesini bilene,
Anlamasını bilene.

Hayatın gelip geçen yollarında;

Belki bir an rastlanan,
Belki rastlansa bile,
Tam anlamıyla anlaşılamayan.

Böyle kadınlar vardır hayatta;

Her yıkımın ardından,
Kendini yeniden, yeniden,
Küllerinden doğar gibi,
En baştan yaratan.

İşte öyle kadınlar vardır, azizim…

Şiir yazmazlar yalnızca;
Bizzat şiirin
Ta kendisidirler…

Tuba Tünçer