CENNET KOKULU ANNEM

Ön Söz

Kaybettiğimiz yakınlarımız bizlere çok acı verir. Özellikle anne baba acısı bambaşkadır.

Yakınınız vefat ettiği zaman, kalbinizde kırk mum yanarmış ve her gün bir mum sönermiş. Ta ki otuz dokuzuncu muma kadar, mumlar tek tek söner, acı bir nebze olsun azalırmış ya da insan kabullenmeye başlarmış.

Sadece bir mum hep yanarmış. Acı da o mumla taze kalırmış.

Bende de böyle oldu. Önce babamı, sonra annemi kaybettim. Acıları hep yüreğimde ve iki mumum da hiç sönmüyor.

Cümle geçmişlerimizin mekânları cennet-i âlâ olsun. Ruhları şad, ışıklar yoldaşları olsun. Anneciğim ve babacığım da içinde olsun.

CENNET KOKULU ANNEM

Her gün daha da acıyor canım.
Her geçen gün, sen benden biraz daha uzaklaşıyorum.
İçim sızlıyor,
kimselere diyemiyorum.
Yokluğun, kalbimde hançer.

Ruhumda yanan mumlar…
“Acı açıldıkça söner.” derler.
Sönmüyor annem.
Ne acım azalıyor
ne de yokluğunun ateşi sönüyor.

Ben yaşıyorum işte,
senli zamanların içinde
sensizliği…

Veda edişinin kaçıncı günü,
saymayı bıraktım.
Oyalıyorum kendimi;
şiirle, kitapla…
Bazen geceleri geziyorum,
bazen sabahın en güzel saatlerinde.
Yokluğunun acısıyla yapıyorum bunları,
ya da…
yapamıyorum.

Bu acıyı ikinci kez yaşıyorum.
Babam gitti,
kalbim mumlarla doldu;
yandı, kül oldu.
Şimdi de sen gittin, annem,
ruhum yanıyor.

Babamın acısı büyüttü beni,
senin acın yaşlandırdı.

Her gün daha çok acıyor canım.
Sen toprağa karıştın,
bense yalnızlığına…
Sığındığım dualara tutunuyorum.

Yerin cennet-i âlâ olsun.
Mekânın cennet,
ışıklar yoldaşın olsun.

Cennet kokulu annem…

Sen toprağın koynunda uyurken,
ben yokluğunun koynunda yaşıyorum.
Bir yanım babamda kaldı,
bir yanım seninle gitti.

Şimdi ben,
iki özlemin arasında,
iki yarım kalmış vedanın içinde
yaşamayı öğreniyorum.

Benim ömrüm burada sürüyor,
ama kalbim…
sizinle birlikte sustu.

Tuğba Tunçer

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.