Masum Gözyaşlarım

Bu şiir, benim içimden süzülüp gelen, yaşadığım duyguların ve sessizce biriktirdiğim acıların izlerini taşıyan bir şiir. Bazen insanın içinde birikenler kelimelere sığmaz; gözyaşları anlatır anlatamadıklarını. Ben de bu dizelerde, dışarıdaki yıkımlardan yorulan bir kalbin kendi içinde büyüttüğü acıları ve o acılardan yeniden doğan umudu anlatmak istedim. Her damla gözyaşının biraz hüzün, biraz sabır, biraz da yeniden başlama olduğunu hissettirmek için…

Masum Gözyaşlarım

Minicik kalbini
yuva yapmış masum inci taneleri.
Her biri, dışımdaki yıkımdan yorulup,
sığınırlar bir yuva diye kalbe.

İnciler;
yorgun,
bitkin,
kırgın,
üzgündürler.

Çoğaldıkça çoğalırlar.
Kalp duramaz,
dinlenemez.
Kırılsa da,
üzülse de,
incinse de
hep atmak zorundadır.

Gücünü kendinde bulur;
durduğu yerde duramaz,
yerinde sayamaz.
Belki de bundan sebep
masum inci taneleri,
yuva bilmiştir minicik kalbi.

Dışındaki yıkımlar,
içinde derin bir okyanusa dönüşür.
Dalgalar coşup
yıkar bir bir duvarlarını.

İnciler çoğala çoğala okyanusa,
okyanus dalgalara,
dalgalar da
aslına hücum eder.

Seni yeni baştan yaratır;
acıdan süzülen her damla,
ruhun karanlık kıyılarını yıkar.
Her gözyaşı,
kalbin sessiz duasına dönüşür.

Ve gün gelir,
o masum inci taneleri
yaralarını saklayan değil,
yaralarından ışık doğuran bir ömre dönüşür.

Çünkü bazı gözyaşları
yalnızca ağlatmak için değil;
insanı yeniden büyütmek,
yeniden doğurmak,
yeniden kendisi yapmak için akar.

Masum gözyaşlarım;
siz kalbimin en derin okyanusundan kopup gelen
sessiz mucizelersiniz.

Tuğba Tunçer

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.