Kendiyle Olan Kavga

ÖN SÖZ

Kendiyle Olan Kavga

En üzücü olan da insanın kendiyle olan kavgasıdır.
Hırslarının kurbanı olurken,
kibrinde boğulur.

Oysa dünyaya gelişimiz,
hıçkıra hıçkıra ağlamakla başlar;
zavallılığımızla, muhtaçlığımızla…

Sonunda toprak oluruz işte.
Neden kıskançlıkla yoğrulur duygularımız?
Neden hırsın ve kibrin peşinde tüketiriz kendimizi?

Kendinle olan kavgan bitmedikçe,
dünya dar olur, ey insan.
Bırak hırsları, bırak kibri;
ruhun huzurla buluşsun,
özünle barışsın.

Çünkü insanın en büyük zaferi,
başkalarını değil,
kendi nefsini yenmesidir.

Tuğba Tunçer

Kendinle Olan Kavga

İnsanın kendiyle olan kavgası bitmedikçe,
kibri başına taç olur;
hırslarını yol gösterici seçer.

Vefayı bir kelimede satar,
vefasızlığı cebine koyar;
elini uzattığında değsin diye taşır onu.

Ey insan,
kendine dön, özünü hatırla;
yoktan var oluşunu,
dünyaya ilk nefes alışını,
zavallılığını, savunmasızlığını, muhtaçlığını;
bir damla süte muhtaç oluşunu.

Neyin kibri, neyin hırsı bu dünyada?
Gelişin ağlamayla,
gidişin toprağa varmakken;
kıskançlığın, hasetliğin,
kendinden geçip
ruhunu köreltmekse,
dünyaya gelişini hatırla.

Ey ruh,
varlığın bilinse de görünmeyensin;
bir bedende sıkışıp kalmışsın.
Gitsem gidemiyor,
çıksam çıkamıyorsun;
emir gelmedikçe
bedene tutsaksın,
insana tabisin.

İnsanın kendiyle olan kavgası bitmedikçe,
hırslarını özüne yoldaş seçermiş.
Oysa insanın insana varışı,
önce kendi nefsinden geçmekten,
sonra içindeki savaşı susturmaktan geçermiş.

Kendini bulan, dünyayı da bulur;
özüne dönen, hakikate varır.
Çünkü en çetin kavga insanın kendiyledir;
o kavga bittiğinde,
ruh da huzura kavuşur.

Tuğba Tunçer

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.