GAZEL

Bu şiiri Eylül’de yazdım.

Eylül; aşkın, sevdanın, ayrılığın ve hüznün mevsimiydi.
Oysa sevgi, yalnızca bir sevgiliye duyulmazdı.
Öyle sevgiler vardır ki candan cana akar, zamanın hiçbir kıyısında durmazdı.

Hazan mevsimi; uzun yürüyüşlerin, doğanın sesinde kaybolmanın, rengârenk gazellerin ve belki de bir ömre sığacak anıların mevsimiydi benim için.

“Gazel” yalnızca bir sonbahar şiiri değildir.
Bir özlemin, bir yokluğun ve yıllar geçse de eksilmeyen hasretle hatırlanan güzel anıların mevsimidir.

Yapraklar yine dökülüyor…
Eylül yine geliyor…
Ben yine uzun uzun yürüyorum; ellerim cebimde.

Senin yolunda,
seni özleyerek,
uzun uzun yürüyorum…

Bu şiirim bir aşk şiiri değildir.

Bu şiir;
özlemin,
vefanın,
hatıraların
ve yürekte hiç solmayan sevgilerin şiiridir.

GAZEL

Yaprakların hüznü Eylül’de başlar;
vakit ayrılığa gebedir.
Rüzgâr esince,
yaprak özüne kavuşur.

Uzun uzun yürüyüşlerin
gazel mevsimidir Eylül.

Aylardan Eylül,
günlerden gazel…

Sen vardın, bir de ben.
Uzun uzun yürürdük seninle;
hiç konuşmadan,
ellerimiz cebimizde.

Bazen göz göze gelir,
sebepsizce gülümserdik.
Sonra koluna girerdim;
sıcaklığında kaybolurdum.

Yine susardık.

Gazel yapraklarını ezerdik;
onların sesi konuşurdu,
biz yine susardık.

Hiç unutmam yüzündeki
o sessiz mutluluğu.

Hüznün kıyısında,
mutluluğun resmi gibiydi
seninle geçen hazanlar.

Günlerden Eylül,
günlerden yine gazel…

Ama sen yoksun.

Gidişin öyle uzun ki;
biliyorum, dönüşü olmayan yerdesin.
“Gel” desem de gelemezsin artık.

Ben sensiz hazanda,
seni arıyorum sessiz sedasız.
Uzun uzun yürüyorum,
ellerim cebimde.

Bazen gökyüzüne bakıp gülüyorum;
ardından iki damla yaş
usulca düşüyor gözlerimden.

Ve ben,
öylece susuyorum
derinden, derinden…

Yapraklar hüzünlü,
ben hüzünlü.

İçimden kaç kere söyledim, bilmem:

Ben seni çok özledim, babam.

Kaç Eylül eksildi ömrümden sensiz…
Kaç gazel düştü yüreğime.

Güz sensiz,
hazan sensiz.

Ve şimdi anlıyorum:

Bazı insanlar toprağa gider,
bazıları ise bir ömür kalbinin içinde eksik kalır.

Tuğba Tunçer

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.