Benim Kocaman Dünyam

Kocaman Dünyama

Ben en çok anne olmayı sevdim…

Sen benim masmavi gökyüzümsün,
Sen benim bembeyaz papatyamsın,
Sen benim kardelenimsin,
Sen en güzel şiirimsin.

Ve sen;

Benim gözümden sakındığım nur tanem,
Bir tanem,
Kocaman dünyamsın…

Seni çok seviyorum, kuzum.

Kızıma duyduğum sevgiden ilham alarak kaleme aldığım bu şiiri, başta kızım olmak üzere, geleceğimizin umudu olan tüm evlatlarımıza naçizane bir armağan olarak sunuyorum.

Keyifle okumanız dileğiyle…

Saygılarımla,

Tuğba Tunçer

Benim Kocaman Dünyam

Yaşın küçük belki,
ama omuzlarında
yılların yükü vardı.

Uzun,
çok uzun,
çakıllı yollardan geçtin.

Önüne çıkan engelleri;
sabrınla,
sükûnetinle,
inancınla aştın.

Bazen düştün,
bazen umutsuzluk çöktü yüreğine.
Ama hiçbir fırtına,
seni yolundan çeviremedi.

Omuzlarında
yaşından büyük sorumluluklar taşıdın.

Yılmadın…
Pes etmedin…

Her düşüşün ardından,
cesaretle
yeniden ayağa kalktın.

Bugün seni gururla izliyorum.

Kendine duyduğun saygıyı,
çevrene gösterdiğin hürmeti,
özverini,
emekle ördüğün başarılarını
hayranlıkla seyrediyorum.

Her başarın,
emeğinin alnında parlayan bir yıldız.

Artık omuzlarında,
sorumluluklardan daha büyük hayaller;
geleceğinde,
daha geniş hedefler var.

Ve sen…

Hayatın karşısında dimdik duran,
yenilgiyi kabullenmeyen,
azminle savaşan
koca bir ordusun.

Hedeflerin sana eşlik ediyor;
sen ise,
yüreğindeki mücadele ruhuna.

Ben de bir anne olarak,
gururla bakıyorum ardından.

Çünkü sen,
yalnızca evladım değil;
en büyük emeğim,
en güzel duam,
en kıymetli gururumsun.

Benim kocaman dünyam…

Tuğba Tunçer