ANNEM VE BABAM

ANNEM VE BABAM

Birbirlerine olan saygılarını, sevdalarını ve hürmetlerini bilmeyen yoktu.
Ayrı dünyalarda büyümüş iki güzel yürek, bir "Merhaba"nın büyüsüyle tanışır; sevda yolculuğuna çıkarlar.
Yaşamları, yaşadıkları; birbirlerine olan sevgileri, filmlere konu olacak kadar büyük, mucizelerle doluydu.
Böylesine büyük bir sevdanın, saygının ve mücadelenin şahidi olarak; anneme ve babama ithafen yazdığım şiirimi keyifle okumanız dileğiyle…

Tuğba Tunçer

REFİKAM

Yıllanmış ömürlerin gölgesinde,
Çetrefilli yolları adımlamışlardı bir ömür.
Suskunlukla yoğrulmuş,
Sessizliğin koynunda dinlenmiş,
Yorgun ama vazgeçmemişlerdi.

Arafta kalmak,
Belki de en iyi bildikleri bekleyişti.
Yine de mucizelere inanırlardı;
Duaların ışığında,
Maneviyatın sıcak nefesinde.

Ne yaşanırsa yaşansın,
Sevdiklerine sımsıkı tutunan
İki yaralı kalp,
İki yaralı yürekti onlar.

Ruhları çok öncelerden aşinaydı birbirine;
Sanki aynı göğün altında,
Aynı kaderin satırlarında yazılmışlardı.
Kalpleri ise yılların ardından
Birbirini bulmuş iki yolcu gibiydi.

Belki araftaki mucizeydi bu,
Belki de Yaradan'ın gecikmiş armağanı.
İki güzel, iki yorgun yürek,
Bir "Merhaba"nın esrarengiz büyüsünde
Ansızın buluştu.

Gözlerden süzülen inci taneleri eşliğinde,
Gönülleri izdivaca talip,
Sevdaya çoktan razıydı.

Kadın, utangaç bir tebessümle,
"Refikam..." dedi.

Adam sustu önce;
Bir ömürlük yalnızlığı seyreder gibi
Etrafına göz gezdirdi.
Sonra kollarını kadınına sarıp,
Yüreğinin en derin yerinden gelen bir aşkla,

"Refikamsın..." dedi.

Alnına kondurduğu bir buseyle
Mühürlendi kalpleri.
O an zaman durdu sanki;
Geçmişin yaraları sustu,
Geleceğin kapıları aralandı.

Mucizenin diğer adıydı sevdaları;
Yeryüzünde birleşen elleri,
Sonsuzluk yolculuğuna kesilen
Bir sevda biletiyle taçlandı.

"Refikam..." dedi kadın,
Aşkın mahcup güzelliğiyle.

"Refikamsın..." dedi adam,
Derin, sarsılmaz sevdasıyla.

Ve iki yorgun yürek,
Birbirinde dinlenerek
Aşkın en güzel hâline dönüştü.

Tuğba Tunçer